Berriro hastera! ¡Volver a empezar!

Los que ya tenemos una edad recordamos una madrugada de 1983 en la que Luise Rainer, emocionada y encantadora, abrió un sobre y dijo: “And the winner is… Volver a empezar” y entonces subió Garci, recogió el Óscar y nos demostró que algo de inglés sí que sabía.

Atzo sendagilearekin kontsulta eduki nuen odol analisien emaitzak jakiteko. Orria Hollywood bezala zegoen, izarrez betea *****.

Ayer recordé mucho ese momento. Tenía cita con mi médico, resultados de análisis  para conocer (no suelo consultarlos antes en la web) valorar,  comentar y, en su caso,  decidir. Pues resultó que la hojita de los análisis estaba (y está) como Hollywood: llena de estrellitas *********.

Un auténtico desastre digno de una superproducción cinematográfica en cinemascope y tecnicolor.

Ezuzte erlatiboa, atsekabea, nekea, ezintasuna, diabetesarekin bizitzea aspergarria dela…horiexek izan ziren etxerako bidean izan nituen sentsazioak.

Sorpresa relativa, disgusto, bajonazo, sensación de cansancio, de que convivir con la diabetes es un coñazo inacabable, de impotencia… fueron mis primeras sensaciones mientras volvía a casa.

Hausnartzeko garaia, lasaitzean iritsi zen.

Luego, más tranquilo, llegan el análisis, la reflexión, la valoración. Me toca resituarme en la realidad desagradable que me chilla la hoja de los análisis.

Gertatutakoaren zergatia jakitean, utzi beharreko jarrerak eta hartu beharreko jarrera berriak argi ditudanean argi geratzen zait diabetesarekin bizitzen jarraitu behar dudala eta berriz ere zaintzen hasi behar naizela.

Respirar hondo y una vez claros los hechos, las causas, las actitudes a abandonar, las actitudes a cultivar, las inercias negativas a superar y las positivas a potenciar, me encuentro ante el escenario de mí vida, en la que me resulta evidente (aplastantemente evidente) que he de seguir conviviendo con la diabetes y que si quiero recuperar el control de cómo quiero vivir con ella, he de suscribir lo que Luise Rainer nos dijo aquella noche del 83 con tanta emoción: ¡Volver a empezar!

Eta, nola egiten den? Paziente Bizian ikasi dudan bezala, pixkanaka – pixkanaka, erronka txikiekin, lorpen txikiekin.

¿Y cómo se hace? Pues lo haré como he aprendido en Paciente activo: poco a poco, pequeños retos, pequeños logros y triunfos que acumular semana a semana para alcanzar el siguiente paso.

Berriz hastea aparteko gaitasuna da. Nik Paziente Biziko kideekin ezagutzeko aukera izan dut.

Volver a empezar es una capacidad extraordinaria y absolutamente transformadora que todos tenemos aunque no la hayamos descubierto. Yo he tenido la suerte de conocerla y experimentarla compartiendo enfermedad y vivencias con los compañeros de Paciente Activo.

Eskerrik asko Paziente Bizia.

Así que, allá voy, incluso con banda sonora: Begin the Beguine. Gracias Cole Porter, gracias Luise Rainer, gracias Paciente Activo.

a

Juan Carlos Mendizabal

Zein da pertsonen lagunik onena? ¿Quién es el mejor amigo del hombre?

Ez. Nahiz eta goiburua irakurtzean txakurretan pentsatu dezuten, post honetan ez dugu beraiei buruz hitz egingo.

No. Este post no va sobre perros, aunque seguro que todos vosotros habéis pensado en ellos al leer el encabezamiento. Parafraseando al gran economista argentino Carlos Rodríguez Braun, el mejor amigo del hombre no es el perro, sino el chivo expiatorio.

Eskubide batzuk lortzeko, betebehar baliokide batzuk egin behar ditugu.

Seguro que más de uno habréis sonreído ante una afirmación un tanto exagerada, pero pensadlo bien. Quizás no lo sea tanto. Vivimos en una sociedad muy focalizada en los derechos en el yo, en el me corresponde. Lo cual no es malo per se, aunque termina siendo muy negativo cuando nos olvidamos de que para que seamos acreedores de unos derechos, tenemos inevitablemente que ser dueños de unas obligaciones equivalentes.

A continuación, os voy a mostrar un sencillo gráfico muy ilustrativo acerca del tema que estamos tratando:

Gráfico

Espainian inkestan parte hartu dutenen %17ak egiten dituzten ekintzek, beraien bizitzan eragina dutela uste dute.

Como podéis observar en España tan sólo el 17% de las personas encuestadas consideran que su vida está determinada por sus propias acciones. Es decir, algo menos de una de cada cinco personas cree que es dueña de lo que le ocurre, de su propia vida, en definitiva, de su destino.

Ardura falta haundia dago bizitzan zehar hartzen ditugun erabakien inguruan. Errua beti besteena dela pentsatzen dugu.

Al reflexionar sobre ello, creo que hay latente una tremenda falta de responsabilidad sobre las decisiones que vamos tomando en nuestra vida. La culpa siempre la tienen otros. El Estado, porque no me proporciona un trabajo, la sociedad, porque me obliga a seguir unos determinados estándares de vida, la persona que me dejó, porque ha destrozado mi vida…. Dejadme que sea un poco exagerada y sarcástica. Seguro que me entendéis, porque … ¿tú? sí, tú, con tu nombre y apellidos, ¿qué responsabilidad tienes acerca de tu vida?

Nire ustez, bizitzan gertatzen zaizkigun gauzen portzentai altu bat gure egintzen eraginpean daude eta horrek nire bizitzaren jabe sentiarazten dit. Nik erabakitzen dut zer egiten dudan.

Desde mi punto de vista un porcentaje altísimo de lo que nos ocurre viene determinado por nuestras propias acciones. Y realmente, eso me tranquiliza mucho, me hace sentirme dueña de mi propia vida. Yo decido. Yo hago. Yo asumo las consecuencias (positivas o negativas) que yo misma provoco en mi vida. Pensadlo bien. ¿No creéis que es magnífico poder ejercer nuestra propia libertad y no ser esclavo de organizaciones, personas o circunstancias externas (el famoso chivo expiatorio)?

Y ya que habéis tenido la amabilidad de leerme hasta aquí, ¿qué os parece si trasladamos esta sencilla y una tanto filosófica idea al campo de nuestra salud? Porque seguro que conocéis también muchas personas que siguen descargándose de responsabilidad en esta área.

Zuetako zenbatek esan du: Gizentzeko joera dut eta….Kolesterol altua dut eta…

Los reconoceréis por sus famosos “es que…”

  • Es que…tengo tendencia a engordar
  • Es que…. tengo el colesterol alto
  • Es que…me duele la espalda
  • Es que…me canso mucho
  • Es que…….

Zuen kexak galdera hauekin erantzuten baditut….

Ariketa egokia egiten al duzu zure adinarentzat? Zure elikadura zaintzen al duzu?

¿A que os suenan las expresiones? Y si yo contesto a vuestras quejas con preguntas como…

  • ¿Haces ejercicio físico adecuado a tu edad y a tu condición física?
  • ¿Cuidas tu alimentación evitando en la medida de lo posible grasas, azúcares, alcohol, bollería industrial y das prioridad a alimentos como las verduras, legumbres o frutas?
  • ¿Tratas de descansar a diario durmiendo el número de horas indicadas para que tu cuerpo se reponga a diario?
  • …………

Eskubide eta betebeharrak.  Aitzakiak eta  ardurak. Hemendik mezu baikor bat bidali nahi dizuet. Zure bizitza zurea da eta zure esku dago berarekin egin nahi duzuna. Zure ardura da zu zaintzea.

Derechos y obligaciones. Excusas y responsabilidad. Son las dos caras de la misma moneda. Desde aquí os quiero mandar un mensaje optimista y positivo. Tu vida es tuya y sólo tuya, y está en tus manos lo que hagas con ella. Tu salud física y emocional está en tus manos, y es tu responsabilidad cuidarte y hacer lo necesario para tener una vida sana y saludable.

Zuetako batzuek arrazoia dudala pentsatuko duzue, baina zer gertatzen da nahiz eta bizitza osasuntsu bat eraman, gaixotasun bat etortzean? Kasu horietan gure esku dago nola nahi diogun aurre egin arazoari.

Y termino ya. Algunos de vosotros diréis. Sí, tienes razón, pero…¿qué ocurre cuando te ocurren cosas, te surgen enfermedades, a pesar de llevar una pauta de vida sana? Que ocurra eso no está en mis manos. Cierto. Ahí os daré la razón.

Hay circunstancias ajenas a mis actos, y por lo tanto incontrolables. Pero ante esas circunstancias, sigue estando en mi mano decidir cómo me enfrento a ellas. Si me dejo llevar, me lamento de mi mala suerte, o afronto los problemas con entereza y responsabilidad. Pensadlo bien.

Gozatu bizitza. Zuek erabakitzen duzue. Zuen esku dago.

Ahora sí, os dejo. Disfrutad de vuestra vida. Disfrutad de vuestra salud. Vosotros decidís. Está en vuestras manos.

                                                                              Esti Gamboa

 

Y mi nuevo propósito?…..por Ani

(A lo largo de estos primeros días y a modo de presentación, los colaboradores habituales de este blog nos vamos a ir presentando. Hemos elegido “y mi nuevo propósito?” como título de esta serie de entradas por ser una herramienta que usamos en nuestros cursos de Paziente Bizia . Paciente Activo para ir consiguiendo nuevas metas y como compromiso con ese nuevo hábito. Sirva cada entrada como presentación)

Mis padres me pusieron de nombre Ana Rosa, el caso es que desde que yo recuerdo, de mi entorno cercano, nadie me ha llamado así, salvo en el colegio y en el trabajo que me llamaban por el apellido, Galende, siempre he sido Ani, Ani Galende., así que con este nombre recuperado en cualquier entorno donde me mueva, (porque me gusta y porque me identifica), me quedo  y con él  me presento..

Creo que en la vida de cada uno de nosotros existe un punto de inflexión, un momento donde si no paras tú la vida se encarga de hacerlo…, eso me pasó a mi, el cuerpo dejó de seguirme, como si cobrara vida propia:

«he llegado hasta aquí, te he sido fiel, te he avisado muchas veces, pero no has querido escucharme, he ido levantando la voz avisándote de que ya no podía más hasta que te he gritado… y ahora, mírame, escucha lo que tengo que decirte…, o yo iré por otro lado»….

!!Y me paré¡¡,  !!ya lo creo que me paré¡¡ !!me paré en seco¡¡ al principio muy muy asustada, sentí miedo, luego enfado, rabia, hasta que comencé a escuchar, a atenderme, a conocerme, a confiar, a aceptar, y comencé a aprender de otra forma, y conseguí asombrarme con el simple hecho de !!estar viva¡¡, porque la vida no la escribes con palabras, la escribes con acciones. Lo que piensas no es importante… lo único importante es lo que haces……y como dice Dalai Lama:

“Sólo existen dos dias en el año en los que nada se puede hacer. Uno se llama ayer y el otro mañana, por lo tanto, hoy es el día ideal para amar, creer, hacer y principalmente vivir”.

Por eso, porque soy paciente activo, como mi compañero dice, paciente impaciente, porque he tenido cancer y porque no me siento como un paciente. Mi propósito este año es SONREIR y CELEBRAR cada nueva idea que tenga, porque sé que detrás de cada una de ellas, habrá una gran oportunidad.

Y ahora, la oportunidad es de Anjel, a quien cedo el testigo…..